Kimseyle merhaba dışında konuşmayı istemediğim andaydım. Keyifsizdim yani. Hava güneşli ve duruydu. Masamda son zamanlarda elimden düşürmediğim bir şiir vardı, ara sıra onu sesli okuyordum. Şiir de olmasa hayat benim için çekilmez olurdu. Arada birkaç dize karalıyordum ki bu büyük bir saadetti benim için… Her dışarı çıktığımda, görevli defterimi ve kitaplarımı çekmeceye kaldırıyordu, düzen hastasıydı bence. O kalemi bıraktığım ruh haline bile, ihtiyacım oluyordu geriye döndüğümde. Bunu nereden bilebilirdi ki o.

Öğrencilerin merakla kalemleri incelemeleri, sevdikleri sanatçı posterlerini sormaları, gözlerindeki o heyecan, bazen geç kalma endişesi ile aceleci tavırları artık vazgeçilmezimiz olmuştu. İnsanlarla bire bir diyalog içine girdiğim bu mesleği çok seviyordum aslında. Tek hoşuma gitmeyen şey; halkın özeline kadar, bir ara bulduğunda anlatmasıydı… Her zamanki iş temposuna katı kitap rafını meraklı gözlerle inceleyen boş bir bakıştı, bunun ne anlama geldiğini gayet iyi biliyordum ben. Bugüne kadar yabancı olduğu şeye dokunmak istemeyen bir ürkeklikle merak arası gelip gitmeleri yaşayan müşteri içerisi sakin olduğu ilk anda sormaya başlayacaktı, bu kitap neyi anlatıyor diye. Nitekim de öyle oldu; çevirse kitabın arkasını, ön bilgiyi görecek ama sormak daha kolay… Elinde Uşaklıgil’in “Aşk-ı Memnu”su... Bu neyi anlatıyor? Görevli yardımcı oluyor, içinde aşk geçen bütün kitapları tek tek soruyor: “Bu neyi anlatıyor?” diye. Arkadaş aşkı anlatıyor dediğinde şöyle mi; “terk edilmiş bir kadının ve onun çaresizliği mi?”

Kadının yüz ifadesi dikkat daireme giriyor, mana veremiyorum haline ve konuşmak ta istemiyorum. Geçiştirmek istesem de kadın neyi anlatıyor bu kitap diye eline aldığı her kitabı soruyor. Mecburen cevap veriyoruz.

-“İkili ilişkiler üzerine yazılmış kitapları mı arıyorsunuz?” diye soruyoruz.

- “İçinde aşk olan bir kitap olsun istiyorum” diyor.

Zarifoğlu’ndan dizeler düşüyor dilime:

Aşk aşk bir şehir harabesi daha kazandın
Kurşun kanatları gergin
Fosforlu mermiler yine taze
Yıldırımlanmış boğalar
Havanın katı gövdesini kırarak
Yararak hayat dolu sevdanın karnını
Pilot ağzı zehirli bir dil
Kentelenmiş çeneler arasından
Gözler ovaya başını çıkaran insanları

Ve devam ediyorum Sezai Karakoç’la

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza
Henüz dinlemedin benden türküler
Benim aşkım uymaz öyle her saza
En güzel şarkıyı bir kurşun söyler
Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

-'Aşk kalpte adı gibi durabilse kardeşim, ama nerede? Hayat altüst olmuş, aşk dediğin seni yerden yere vurmuş, hala parmak uçlarındasın. Bu duygusallık fazla be güzel kardeşim. Seni kitap rafına bir bilmece gibi düşüren hayat, bunu kabul et' dedim içimden…

Bu kadın Sanıyorum ki çok dertli, onu hangi rüzgar attıysa kitap rafına. Üç beş kitap seçiyor ve bir türlü karar veremiyor, sürekli hangisini alsam acaba? Hanımefendi okuduğunuz kitaptan sonra diğerlerini almaya gelirsiniz diyoruz. Verdiği cevap:

-Ben köyde oturuyorum, gelemem ki! Sevgi yok mu sizce diye bir soru soruyor (içimden şöyle diyorum tam adamına sorulmuş bir soru...) İstemeden konuşmak nasıldır bilir misiniz, ona isteksiz cevap veriyorum. Ve hayat hikayesini anlatıyor.

-Altı aydır eşimden ayrıyım ve hiç aramıyor, beni annemlere gönderdi. Telefonlarıma cevap vermiyor, sanırım beni artık istemiyor. Çok kötü günler geçirdim, yeni yeni kendime geliyorum ve boşanmak için mahkemeye gittiğimde eşimi seviyorum diyeceğim.

Arkadaş;

-“Seninle görüşmeyi istemeyen ve seni bırakmış birine bu sözü söylemen bir şey ifade etmez ki” diyor. Verdiği cevap;

-Beni hiç mi sevmemiş eşim? Peki sevgi ne olacak? Dayanamayıp ben soruyorum:

-Çocuğunuz var mı?

-Evet iki buçuk yaşında çocuğum var.

-Peki, neden çocuğundan ayrıldın, onu yanına alsaydın. Bir anne çocuğundan ayrı duramaz ki, anne sevgisine şefkatine ihtiyacı var onun diyorum. Cevabı;

-Ya çocuğu aldığımda bizi hiç aramazsa! Maddi gücün mü yok, evladına bakamaz mısın? Dediğimde;

-O zaman başka bir yuva kuramam ki diyor.

Donup kalıyorum. Çocuğunu annesiz mi bırakacaksın diyorum. Susuyor. Ben bir anne evladından ayrı kalamaz derken, o başka bir evlilikten bahsediyor ve raflardan aşk kitabı bakıyor. Sormak istediklerimi daha fazla soramıyorum, bir şeyler düğümleniyor boğazıma bana uçurum geliyor bu nokta. Bir anne evladından ayrı kalmayı nasıl düşler… (Arkadaş, bir yolunu bul eşinle mutlaka son bir defa konuş diyor… Boş bakışlarla tamam, diyor.)

Bu ve bunun gibi o kadar hikaye var ki ortalıkta. Babaanne, anneanne tarafından büyütülen çocuklar ve bir başka ufka yelken açan çiftler. Ruhta yaşanan depremler ve sağlıksız kişilikler hep eksik kalan bir şeyler. Tüm bunların ötesinde, bu acıyla büyümüş, üşüdüğünde aynı acıya sarılmış çocukların da bu hataya düşmeleri. Zincirleme olarak devam eden bu manzara göremediğiniz bir çok şeyi peşinden sürüklüyor.

Bayan çıkınca biraz düşünüyorum...Ya ben bu durumda olsaydım, acaba bu kadar konuşabilir miydim? Başa gelince anlaşılır sanırım her şey. Hissetmediğim bir duyguya cevap vermiştim, onun lisanı bana yabancıydı çünkü…

Sonuç olarak; bu tarz olayların tek suçlusu kadını çaresizliğe gömen vurdumduymaz erkekler… Aile eğitimi görmeyen bütün bireyler, aynı köprüden geçmeye devam ederken, canlar da yanmaya devam edecek. Kadının sorularına cevap veren bir kitap mı yazılmalıydı? Köyden gelen bir kadın, kitap rafında çaresizliğinin öyküsünü mü görmek istiyordu acaba? Kitaptan gelen, onun yarasına nasıl bir merhem olacaktı ki? Tüm bu soruları bir tarafa kaydedip, unutuyorum o günü…