Başucumda bir nilüfer, açmamaya yeminli.. Havsalamda bir tını, hüzünlü... Suda doğmuş bir müzik ve güneşle büyümüş bir kırmızı, gerek masum gerek kırgın... Damla damla ışık vuruyor yapraklara… Büyütmeye hevesli, anne heyecanıyla… Tüm kokular çiçekleniyor rağmenlere rağmen…

İşte söz tam da burada yola koyuluyor ve içtikçe içiyor tüm kanıyı. Bir kısım hasımla, bir kısım yarenle ilk adımları heceliyor. Ben diyeyim zorda aşk vardır, sen de sevgide rahmet. Ya da onlar desin elde boşluk biriktirmek.. Kim ne derse o, olsun onda..

Parmak uçlarımda yürüdüm önce temkinli ya da kibar. Yeri geldi dostane bir bakışla omuzlarım doğruldu, yeri geldi gözlerinde ateşi besleyenlerle göz göze gelince başladım süzülmeye. Adımı soran yıldızlar için harfler topladım ülkemin her köşesinden. Ve yolumu soranlara sadece taa’ları işaret ettim. Kimisi anladı kimisininse sadece bakışları uzandı, anlamları yetişemedi.

Bir de dördü öğrendim tanıştıkça renklerle. Bir keresinde beyaza adımım batıp kaldı ve biraz da üşüdü. Nehirlerde yürüdü ayaklarım, ama gerek kalmadı sıvamaya.. Elimde ısıttım taneleri, eridikçe eridiler. Önce aşktan sandım, sevindim. Sonra anladım ki öldürmüşüm, uzaktan olmalıymış meğer onun seyirliği.

Bir sabah penceremi açtım cümlelerim için. Laleden damıtılmış bir koku, çiçek tarlasının tüm nadidelerini toplayıp ciğerlerimi besledi. Papatyalar derdi yolum için, sümbüller suladı yüreğimi sarsın tüm sevinçler diye. Ve ben avuntumun zirvesinde konaklarken anılarım tanışıklık kazandı en masumla. Yağmurla.. Damla damla avucumda birikirken rahmeti fısıldadı kulağıma ve bir de sır verdi. ‘Her hecenin ilk sesi bil bakalım kimdir?’ dedi. Bilgi kütleleri düşerken ağır ağır zihnime, yağmurdan geldi cevap, sudan berrak, aşka âşık bir ses, ‘Her hecenin ilk sesi’… Anların bu kadar uzun olduğuna işte o zaman tamahla karar kıldım. Dilim damağım kurudu, yağmur kıkırdadı, dağlar, taşlar selama durdu. Dilim hece hece bölük pörçük oldu. Sanım yeşille anlaştı ve yağmur hızlandı en narin haliyle, sayıklaya sayıklaya O’nun ismini…

Alnımda terler birikti daha yolun yarısında dahi değil iken. Güneşe baktım kısıp gözlerimi. İnanamadım.. Kırmızı bile kızarmış. Denizler dahi susuzluğunu gidermez ki kana kana dikse de kafasına. Geceye susamış delicesine, mehtabı sayıklıyordu. İşte bu haliyle onu da orda, günün uzununa, gecenin soluğuna bıraktım, devam ettim.

Ayaklarıma bir hışırtı takıldı dar bir sokakta kaçarken rüzgarın ellerinden. Saçlarımı doladı parmaklarına. Önce sarardı sema sonra karardı. Bir bulut ilişti artık gri olduğu kanısında olduğum gözlerime. Damlalarım damlalarıyla buluştu, elleri kenetlendi ve daha sıkı düştüler toprağa. Toprak sıcacık kucakladı onları, destan oldular sahiller boyu.

Ben kendimi tanıdım, böylece keşfettim renklerimi. En bilindikler bile bilinmezliklerle beslenirmiş bazen. Ben yolcuyum, elimde karmakarışık bir harita. İlk onu çözmeliyim ki yolumu bulabileyim. Ben yolcuyum, kucağımda menekşeler. Onları dağıtmalıyım ki yol alabileyim. Ben yolcuyum, kalbimde Sen. Bulmalıyım umudu ki ulaşayım Sana. Ve yolcuyum dermanım ayaklarımda. Dayanağım Sen olmalısın ki yıkılmayayım. Suda doğanı güneşin damlalarıyla besleyip, kokulara bezeyerek bir seher sana yollayabileyim. Kusursuz sınırlara...